بلاگ
عمر مفید کفش ایمنی چقدر است؟ ۱۰ نشانه که زمان تعویض کفش کار را مشخص می‌کند
کفش ایمنی برخلاف یک کفش معمولی فقط برای راحتی یا محافظت در برابر کثیف شدن پا استفاده نمی‌شود. این کفش بخشی از تجهیزات حفاظت فردی است و ممکن است در برابر ضربه، فشار، سوراخ شدن کف، لغزش، رطوبت، حرارت یا خطرات دیگر از پا محافظت کند.
اما یک سؤال مهم وجود دارد:
کفش ایمنی را هر چند وقت یک‌بار باید عوض کنیم؟
پاسخ این سؤال برخلاف چیزی که شاید تصور کنید، یک عدد ثابت نیست. نمی‌توان گفت هر کفش ایمنی دقیقاً بعد از یک سال یا دو سال باید تعویض شود. میزان استفاده، نوع محیط کار، شدت سایش، تماس با روغن و مواد شیمیایی، رطوبت، گرما و حتی نحوه نگهداری کفش می‌توانند عمر واقعی آن را تغییر دهند.
برای مثال، کفشی که روزانه در یک محیط خشک و نسبتاً تمیز استفاده می‌شود، ممکن است با سرعت متفاوتی نسبت به کفشی که هر روز در کارگاه مکانیکی، محیط ساختمانی یا کارخانه مرطوب استفاده می‌شود فرسوده شود.
راهنماهای ایمنی نیز به‌جای تعیین یک تاریخ انقضای عمومی، روی بازرسی منظم، شناسایی آسیب و تعویض کفش در صورت کاهش عملکرد حفاظتی تأکید می‌کنند. HSE توصیه می‌کند کفش قبل از استفاده از نظر فرسودگی، پارگی، درزهای باز و وضعیت زیره بررسی شود.
پس بهتر است به‌جای پرسیدن «کفش من چند ساله است؟» ابتدا بپرسیم:
آیا کفش من هنوز می‌تواند همان سطح از حفاظت را که برای آن طراحی شده ارائه دهد؟
در ادامه ۱۰ نشانه مهم را بررسی می‌کنیم که می‌توانند نشان دهند زمان تعویض کفش ایمنی فرا رسیده است.
آیا کفش ایمنی تاریخ انقضای مشخص دارد؟
به‌طور کلی نمی‌توان برای تمام کفش‌های ایمنی یک تاریخ انقضای یکسان تعیین کرد.
عمر مفید کفش به عواملی مانند:
- میزان استفاده
- نوع کار
- میزان سایش
- دما
- رطوبت
- نور خورشید
- مواد شیمیایی
- روغن و گریس
- ضربه و فشار
- نحوه نگهداری
وابسته است.
برای نمونه، شرکت uvex در راهنمای کفش‌های ایمنی خود نیز اعلام می‌کند که نمی‌توان یک تاریخ انقضای عمومی برای همه کفش‌ها تعیین کرد و عمر کفش به میزان سایش و شرایط محیطی وابسته است. این شرکت به‌عنوان یک راهنمای عمومی، بازه‌ای حدود پنج تا هشت سال را از تاریخ تولید برای برخی محصولات مطرح می‌کند، اما هم‌زمان تأکید می‌کند که کفش باید قبل از هر بار استفاده از نظر آسیب‌های قابل مشاهده بررسی شود و در صورت وجود آسیب تعویض شود.
بنابراین عدد سال به‌تنهایی معیار خوبی برای تصمیم‌گیری نیست.
ممکن است یک کفش از نظر زمانی نسبتاً قدیمی باشد اما در شرایط مناسب نگهداری شده باشد، در حالی که کفشی دیگر با استفاده سنگین در مدت بسیار کوتاه‌تری فرسوده شود.
۱. آج زیره به‌شدت ساییده شده است
یکی از ساده‌ترین راه‌های تشخیص فرسودگی کفش ایمنی، نگاه کردن به زیره است.
زیره کفش فقط برای افزایش دوام نیست؛ الگوی آن در ایجاد اصطکاک و کاهش خطر لغزش نقش دارد.
با گذشت زمان، برجستگی‌های زیره ساییده می‌شوند. شیارها کم‌عمق‌تر می‌شوند و شکل اولیه خود را از دست می‌دهند.
در نتیجه ممکن است کفشی که در ابتدای استفاده روی سطح خیس یا آلوده عملکرد مناسبی داشته، بعد از مدتی چسبندگی کمتری ایجاد کند.
HSE نیز تأکید می‌کند که ویژگی‌های ضدلغزش کفش می‌تواند با سایش تغییر کند، به‌خصوص زمانی که برجستگی‌های آج فرسوده شوند. این سازمان توصیه می‌کند سیستم مشخصی برای بررسی و تعویض کفش قبل از رسیدن آن به وضعیت خطرناک وجود داشته باشد.
چه زمانی سایش آج نگران‌کننده است؟
اگر مشاهده می‌کنید:
- شیارهای زیره تقریباً صاف شده‌اند؛
- یک قسمت از زیره به‌وضوح بیشتر از قسمت‌های دیگر ساییده شده؛
- برجستگی‌های آج شکل اصلی خود را از دست داده‌اند؛
- روی سطوح خیس یا روغنی بیشتر از گذشته سر می‌خورید؛
باید وضعیت کفش را جدی‌تر بررسی کنید.
صاف شدن زیره یکی از واضح‌ترین نشانه‌های پایان عمر عملکردی کفش است.
۲. زیره کفش ترک خورده است
ترک روی زیره را نباید صرفاً یک مشکل ظاهری دانست.
زیره کفش باید بتواند در برابر فشار و خم شدن مکرر مقاومت کند. وقتی ترک‌های عمیق روی آن ایجاد می‌شوند، ساختار زیره ممکن است به‌تدریج ضعیف شود.
ترک‌ها همچنین می‌توانند باعث نفوذ آب یا مواد دیگر به قسمت‌های داخلی کفش شوند.
اگر ترک در ناحیه‌ای ایجاد شده که هنگام راه رفتن دائماً خم می‌شود، احتمال گسترش آن بیشتر است.
تفاوت ترک سطحی و آسیب جدی چیست؟
یک خط بسیار سطحی ممکن است در برخی مواد طبیعی باشد و الزاماً به معنی پایان عمر کفش نباشد. اما اگر ترک:
- عمیق باشد؛
- در چند قسمت تکرار شده باشد؛
- با خم کردن کفش باز شود؛
- به داخل ساختار زیره برسد؛
- یا همراه با جدا شدن لایه‌های زیره باشد،
دیگر نباید آن را یک ایراد ظاهری ساده در نظر گرفت.
در چنین شرایطی، بررسی کفش و در صورت لزوم تعویض آن تصمیم ایمن‌تری است.
۳. زیره از رویه جدا شده است
یکی از نشانه‌هایی که نباید نادیده گرفته شود، جدا شدن زیره از قسمت بالایی کفش است.
گاهی این جداشدگی از قسمت پنجه یا کناره‌ها شروع می‌شود و در ابتدا کوچک به نظر می‌رسد.
اما هنگام راه رفتن، فشار مکرر می‌تواند فاصله ایجادشده را بیشتر کند.
این اتفاق می‌تواند چند مشکل ایجاد کند:
- کاهش پایداری کفش
- نفوذ آب و آلودگی
- تغییر شکل کفش
- کاهش عملکرد زیره
- افزایش احتمال زمین خوردن
اگر جداشدگی جزئی و قابل تعمیر باشد، باید طبق دستور سازنده یا نظر متخصص بررسی شود. اما اگر اتصال اصلی کفش آسیب دیده باشد، ادامه استفاده می‌تواند منطقی نباشد.
۴. سرپنجه کفش آسیب دیده یا تغییر شکل داده است
سرپنجه یکی از مهم‌ترین قسمت‌های کفش ایمنی است.
وظیفه آن محافظت از انگشتان پا در برابر خطراتی مانند سقوط یا غلتیدن اجسام، مطابق سطح حفاظتی تعریف‌شده برای کفش است.
بنابراین اگر کفش ضربه شدیدی دریافت کرده است، نباید فقط به ظاهر بیرونی آن نگاه کرد.
ممکن است رویه کمی خراشیده باشد، اما ساختار محافظ داخلی نیز تحت تأثیر قرار گرفته باشد.
در صورت مشاهده:
- فرورفتگی شدید در قسمت پنجه؛
- تغییر شکل غیرعادی؛
- شکستگی یا آسیب ساختاری؛
- آسیب ناشی از برخورد جسم سنگین؛
- باز شدن قسمت محافظ؛
باید کفش بررسی شود و در صورت آسیب به بخش حفاظتی، تعویض آن ضروری است.
در محیط‌های کاری که خطر سقوط اجسام وجود دارد، حفاظت سرپنجه یکی از اصلی‌ترین وظایف کفش ایمنی است. استانداردها و مقررات حفاظت پا نیز استفاده از کفش حفاظتی را در چنین شرایطی برای کاهش خطر آسیب به پا مطرح می‌کنند.
نکته مهم
اگر کفش یک بار در معرض ضربه شدید قرار گرفته، صرفاً سالم بودن ظاهر آن به معنی سالم بودن ساختار حفاظتی نیست.
۵. رویه کفش سوراخ، پاره یا بسیار فرسوده شده است
رویه کفش فقط بخش ظاهری آن نیست.
در بسیاری از کفش‌های ایمنی، رویه بخشی از ساختار محافظتی محصول محسوب می‌شود.
اگر رویه در قسمت‌هایی دچار پارگی یا سوراخ شود، بسته به نوع کفش ممکن است مقاومت آن در برابر:
- نفوذ آب
- گردوغبار
- آلودگی
- سایش
- برخی عوامل محیطی
کاهش پیدا کند.
اگر آسیب کوچک باشد، شاید در بعضی محصولات امکان تعمیر وجود داشته باشد. اما وقتی پارگی در قسمت‌های مهم یا اطراف اتصالات اصلی ایجاد شده باشد، بهتر است کفش تعویض شود.
HSE نیز در دستورالعمل‌های مربوط به نگهداری PPE توصیه می‌کند کاربران آسیب، خرابی یا نقص قابل مشاهده در تجهیزات حفاظت فردی را گزارش کنند و تجهیزات معیوب را از چرخه استفاده خارج کنند.
۶. کفش دیگر مثل گذشته ضدلغزش نیست
این نشانه ممکن است قبل از اینکه ظاهر کفش کاملاً خراب شود خودش را نشان دهد.
فرض کنید چند ماه است از یک کفش استفاده می‌کنید و متوجه شده‌اید:
«این کفش قبلاً روی کف خیس مشکلی نداشت، اما حالا بیشتر سر می‌خورد.»
این تغییر را نباید نادیده گرفت.
مقاومت در برابر لغزش با فرسودگی زیره تغییر می‌کند. HSE نیز تأکید می‌کند که ویژگی ضدلغزش کفش می‌تواند با ساییده شدن آج کاهش پیدا کند.
البته لغزش همیشه فقط از کفش ناشی نمی‌شود.
نوع سطح، آب، روغن، مواد شوینده و وضعیت کف محیط هم اهمیت دارند.
اما اگر شرایط محیط تغییری نکرده و عملکرد کفش نسبت به گذشته به‌وضوح ضعیف شده است، زیره یکی از اولین قسمت‌هایی است که باید بررسی شود.
۷. کفی داخلی کاملاً فشرده و فرسوده شده است
کفی داخلی بیشتر از چیزی که تصور می‌کنیم اهمیت دارد.
کفی با گذشت زمان تحت فشار وزن بدن قرار می‌گیرد و ممکن است خاصیت اولیه خود را از دست بدهد.
در نتیجه:
- ضربه‌گیری کمتر می‌شود؛
- فشار بیشتری به نقاط مختلف کف پا وارد می‌شود؛
- راحتی هنگام ایستادن کاهش پیدا می‌کند؛
- شکل قرارگیری پا داخل کفش تغییر می‌کند.
اما اینجا یک تفاوت مهم وجود دارد:
فرسوده شدن کفی داخلی همیشه به معنی تعویض کل کفش نیست.
اگر ساختار اصلی کفش سالم باشد و سازنده اجازه تعویض کفی را داده باشد، می‌توان از کفی جایگزین مناسب همان مدل استفاده کرد.
اما نباید هر کفی متفرقه‌ای را داخل کفش تخصصی قرار داد.
این موضوع به‌خصوص برای کفش‌هایی که ویژگی‌های خاصی مانند ESD دارند اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، زیرا کفی می‌تواند بخشی از عملکرد فنی کفش باشد.
به همین دلیل بهتر است برای تعویض کفی، دستورالعمل سازنده بررسی شود.
۸. کفش فرم اصلی خود را از دست داده است
گاهی کفش از نظر ظاهری هنوز سالم است، اما فرم آن تغییر کرده است.
مثلاً:
- پنجه به داخل جمع شده؛
- قسمت پاشنه بیش از حد خوابیده؛
- کناره کفش تغییر شکل داده؛
- کفش هنگام راه رفتن ثبات قبلی را ندارد؛
- یک سمت کفش بیشتر از سمت دیگر خم شده است.
این تغییرات می‌توانند روی نحوه قرار گرفتن پا داخل کفش تأثیر بگذارند.
فرسودگی نامتقارن زیره نیز می‌تواند نشانه‌ای باشد که کفش دیگر مانند روز اول رفتار نمی‌کند.
در این مرحله باید بررسی کرد که آیا تغییر شکل فقط به ظاهر مربوط است یا عملکرد حفاظتی و راحتی کفش را هم تحت تأثیر قرار داده است.
۹. بند، زیپ یا سیستم بسته شدن کفش آسیب دیده است
سیستم بسته شدن کفش شاید مهم‌ترین بخش حفاظتی به نظر نرسد، اما نقش مهمی در ثابت نگه داشتن کفش روی پا دارد.
اگر بندها پاره شده‌اند یا سیستم بسته شدن کفش دیگر درست کار نمی‌کند، پا ممکن است داخل کفش بیش از حد حرکت کند.
این موضوع می‌تواند:
- تعادل را کاهش دهد؛
- احتمال تاول و ساییدگی پا را افزایش دهد؛
- کنترل کفش هنگام راه رفتن را کم کند.
در اینجا نیز همیشه لازم نیست کل کفش تعویض شود.
اگر امکان تعویض بند یا قطعه وجود دارد، می‌توان آن را طبق دستور سازنده جایگزین کرد. HSE نیز در راهنمای PPE به بازرسی کفش و تعویض بندهای شکسته اشاره کرده است.
بنابراین:
پارگی بند = لزوماً تعویض کفش نیست.
اما:
سیستم بسته‌شدن معیوب و غیرقابل تعمیر = دلیل جدی برای کنار گذاشتن کفش.
۱۰. کفش در معرض مواد شیمیایی، حرارت یا شرایط سخت قرار گرفته است
یکی از مهم‌ترین عواملی که می‌تواند عمر کفش را کاهش دهد، محیط کاری است.
دو کفش یکسان را تصور کنید.
یکی در انبار خشک استفاده می‌شود و دیگری هر روز در محیطی با روغن، مواد شیمیایی، حرارت یا رطوبت بالا.
طبیعی است که روند فرسودگی آنها یکسان نباشد.
برخی مواد شیمیایی می‌توانند به مواد زیره یا رویه آسیب بزنند. گرمای زیاد نیز می‌تواند روی برخی ترکیبات اثر بگذارد و سرما، رطوبت، نور فرابنفش و بارهای مکانیکی نیز می‌توانند در طول زمان بر وضعیت کفش تأثیر داشته باشند.
حتی سازندگان کفش ایمنی نیز هنگام توضیح عمر محصول، عواملی مانند گرما، سرما، رطوبت، اشعه UV، مواد شیمیایی و بار مکانیکی را در کنار میزان سایش مطرح می‌کنند.
بنابراین اگر کفش در شرایط سخت استفاده می‌شود، باید با فاصله‌های کوتاه‌تر بررسی شود.
۱۰ نشانه فرسودگی و پایان عمر یک کفش ایمنی را یکجا ببینید
جدول زیر می‌تواند به‌عنوان یک چک‌لیست ساده برای بررسی کفش استفاده شود:
| نشانه | میزان اهمیت | اقدام پیشنهادی |
| ساییدگی شدید آج | بالا | بررسی و احتمالاً تعویض |
| ترک عمیق زیره | بالا | تعویض |
| جدا شدن زیره | بالا | بررسی فوری / تعویض |
| آسیب سرپنجه | بسیار بالا | تعویض |
| پارگی شدید رویه | بالا | تعویض یا بررسی تخصصی |
| کاهش محسوس چسبندگی | بالا | بررسی زیره و تعویض در صورت فرسودگی |
| فرسودگی کفی | متوسط | تعویض کفی در صورت امکان |
| تغییر شکل شدید کفش | بالا | بررسی و احتمالاً تعویض |
| بند یا سیستم بسته‌شدن خراب | متوسط | تعمیر یا تعویض |
| آسیب ناشی از مواد شیمیایی یا حرارت | بالا | بررسی و احتمالاً تعویض |
آیا می‌توان کفش ایمنی را تعمیر کرد؟
بله، اما هر آسیبی قابل تعمیر نیست.
بعضی مشکلات ساده مانند بند پاره یا کفی فرسوده ممکن است با قطعه مناسب برطرف شوند.
اما اگر بخش اصلی حفاظتی کفش آسیب دیده باشد، تعمیر غیرتخصصی می‌تواند خطرناک باشد.
برای مثال، چسباندن یک قسمت جداشده با چسب معمولی لزوماً کفش را به وضعیت اولیه برنمی‌گرداند.
همین موضوع درباره سرپنجه، لایه‌های محافظ زیره یا ویژگی‌های خاص الکتریکی کفش نیز صدق می‌کند.
اگر کفش دارای ویژگی‌هایی مانند ESD، مقاومت شیمیایی یا حفاظت ویژه است، هرگونه تغییر در ساختار آن باید با احتیاط بیشتری انجام شود.
راهنماهای نگهداری PPE نیز توصیه می‌کنند از قطعات جایگزین مناسب استفاده شود و تعمیرات مطابق دستورالعمل سازنده انجام گیرد.
یک قانون ساده:
قطعه مصرفی را می‌توان در صورت تأیید سازنده تعویض کرد؛ اما بخش حفاظتی آسیب‌دیده را نباید با تعمیرات خانگی دوباره «ایمن» فرض کرد.
آیا شستن کفش کار و کفش ایمنی باعث کاهش عمر آن می‌شود؟
خود تمیز کردن کفش مشکل نیست؛ روش تمیز کردن مهم است.
کفش‌های ایمنی در محیط‌های صنعتی ممکن است با خاک، روغن، گریس و مواد مختلف آلوده شوند. تمیز کردن منظم می‌تواند به حفظ عملکرد کفش کمک کند.
اما استفاده از:
- مواد شوینده نامناسب
- حلال‌های قوی
- حرارت مستقیم
- خشک کردن روی بخاری یا منبع گرمای شدید
ممکن است به بعضی مواد کفش آسیب بزند.
بهترین روش، پیروی از دستورالعمل سازنده است.
HSE نیز بر تمیز نگه داشتن و نگهداری صحیح تجهیزات حفاظت فردی تأکید می‌کند و توصیه می‌کند PPE قابل استفاده مجدد تمیز و در شرایط مناسب نگهداری شود.
کفش ایمنی را چطور نگهداری کنیم تا عمر بیشتری داشته باشد؟
عمر کفش فقط به کیفیت ساخت آن مربوط نیست. نحوه نگهداری هم اهمیت زیادی دارد.
کفش را خیس رها نکنید
اگر کفش خیس شده، اجازه دهید در شرایط مناسب خشک شود.
آن را کنار حرارت شدید قرار ندهید
گرمای زیاد می‌تواند به برخی مواد کفش آسیب بزند.
بعد از کار، زیره را بررسی کنید
اگر شیارهای زیره پر از گل، براده، سنگ‌ریزه یا مواد دیگر شده‌اند، آنها را تمیز کنید.
HSE نیز توصیه می‌کند مواد گیرکرده در آج زیره برداشته شوند و کفش به‌طور منظم از نظر فرسودگی بررسی شود.
کفش را در محیط مناسب نگهداری کنید
رطوبت بالا، گرما و نور مستقیم خورشید برای نگهداری طولانی‌مدت شرایط ایده‌آلی نیستند.
کفش آسیب‌دیده را در کمد نگه ندارید
اگر کفش دیگر قابل استفاده نیست، آن را کنار بگذارید تا به اشتباه دوباره استفاده نشود.
مقایسه کفش ایمنی سالم، فرسوده و آسیب‌دیده
برای تصمیم‌گیری سریع، وضعیت کفش را می‌توان به سه گروه تقسیم کرد:
| وضعیت | مشخصات | تصمیم |
| سالم | آج مناسب، رویه سالم، سرپنجه بدون آسیب، فرم مناسب | ادامه استفاده |
| فرسوده | آج کاهش یافته، کفی ضعیف، سایش قابل توجه | بررسی دقیق و تعویض قطعات یا کفش |
| آسیب‌دیده | سرپنجه آسیب‌دیده، زیره جدا شده، ترک عمیق، پارگی شدید | توقف استفاده و تعویض |
این تقسیم‌بندی یک نکته مهم دارد:
فرسودگی تدریجی با آسیب ناگهانی یکسان نیست.
ممکن است یک کفش به‌تدریج کیفیت خود را از دست بدهد و نیاز به تعویض پیدا کند، اما اگر یک حادثه شدید برای کفش اتفاق افتاد، نباید منتظر رسیدن به پایان عمر معمول آن ماند.
هر چند وقت یک‌بار کفش ایمنی را بررسی کنیم؟
برای کاربری که هر روز کفش ایمنی می‌پوشد، یک بررسی کوتاه قبل از شروع کار می‌تواند بسیار مفید باشد.
این بررسی لازم نیست پیچیده باشد.
قبل از پوشیدن کفش چند ثانیه به این قسمت‌ها نگاه کنید:
زیره: آیا آج هنوز سالم است؟
رویه: آیا پارگی یا سوراخ ایجاد شده؟
سرپنجه: آیا تغییر شکل یا آسیب قابل مشاهده دارد؟
اتصال زیره: آیا قسمتی جدا شده؟
بند یا زیپ: آیا درست کار می‌کند؟
داخل کفش: آیا کفی یا قسمت داخلی بیش از حد فرسوده شده؟
در محیط‌های کاری با خطر بالا، فاصله بازرسی باید با توجه به شرایط واقعی محیط، میزان استفاده و توصیه سازنده تعیین شود. اصول بازرسی تجهیزات حفاظتی نیز بر این نکته تأکید دارند که دفعات بررسی باید متناسب با احتمال و پیامد فرسودگی تعیین شود.
آیا می‌توان از ظاهر کفش فهمید هنوز ایمن است؟
نه همیشه.
این یکی از مهم‌ترین نکات درباره کفش ایمنی است.
گاهی کفش از بیرون کاملاً سالم به نظر می‌رسد، اما یک ضربه شدید به ساختار حفاظتی آن وارد شده است.
از طرف دیگر، ممکن است یک خراش کوچک رویه هیچ تأثیر جدی بر عملکرد حفاظتی نداشته باشد.
بنابراین باید به نوع آسیب و محل آن توجه کرد، نه فقط ظاهر کلی کفش.
برای مثال:
خراش سطحی رویه با آسیب سرپنجه یکسان نیست.
کثیف بودن زیره با ساییده شدن کامل آج یکسان نیست.
پارگی بند با جدا شدن ساختار زیره یکسان نیست.
به همین دلیل یک بررسی ساده باید روی قسمت‌های ایمنی و عملکردی متمرکز شود.
چه زمانی دیگر نباید ریسک کنیم؟
اگر درباره وضعیت کفش تردید دارید، سه حالت اهمیت بیشتری دارند:
آسیب به بخش محافظتی
اگر سرپنجه یا هر بخش اصلی حفاظت مکانیکی آسیب دیده باشد، ادامه استفاده منطقی نیست.
کاهش محسوس عملکرد
اگر کفش دیگر مثل گذشته چسبندگی، ثبات یا مقاومت مورد انتظار را ندارد، باید بررسی شود.
آسیب ناشی از حادثه
اگر کفش تحت ضربه شدید، فشار غیرعادی، حرارت زیاد یا تماس با ماده شیمیایی قرار گرفته است، نباید فقط بر اساس ظاهر آن تصمیم گرفت.
هدف از کفش ایمنی این است که در زمان وقوع خطر از پا محافظت کند. اگر ساختار آن آسیب دیده باشد، دیگر نباید با این فرض که «فعلاً قابل پوشیدن است» به استفاده ادامه داد.
HSE نیز تأکید می‌کند که PPE در صورت خرابی یا از دست دادن عملکرد، دیگر نمی‌تواند حفاظت مورد انتظار را فراهم کند.
جمع‌بندی؛ کفش ایمنی را بر اساس وضعیتش تعویض کنید، نه فقط سن آن
برای کفش ایمنی نمی‌توان یک عدد ثابت به‌عنوان عمر مفید تعیین کرد.
یک کفش ممکن است به دلیل استفاده سنگین، شرایط محیطی سخت یا آسیب ناگهانی خیلی زود نیاز به تعویض پیدا کند. در مقابل، کفشی که شرایط نگهداری و استفاده مناسب‌تری داشته، ممکن است مدت بیشتری قابل استفاده باشد.
مهم‌ترین نشانه‌هایی که باید جدی گرفته شوند عبارت‌اند از:
- ساییدگی شدید آج
- ترک عمیق زیره
- جدا شدن زیره
- آسیب سرپنجه
- پارگی شدید رویه
- کاهش محسوس مقاومت در برابر لغزش
- فرسودگی شدید کفی
- تغییر شکل کفش
- خرابی سیستم بسته‌شدن
- آسیب ناشی از مواد شیمیایی، حرارت یا ضربه
در مقابل، بعضی مشکلات مانند بند پاره یا کفی فرسوده ممکن است با قطعه مناسب قابل حل باشند.
بهترین روش این است که کفش ایمنی را مانند هر وسیله حفاظتی دیگری جدی بگیریم: قبل از استفاده بررسی کنیم، آن را تمیز و درست نگهداری کنیم و وقتی بخش مهمی از عملکرد حفاظتی آن از بین رفت، منتظر خراب‌تر شدنش نمانیم.
در نهایت، سؤال اصلی این نیست که:
«این کفش چند سال عمر کرده است؟»
بلکه باید پرسید:
«آیا این کفش هنوز همان حفاظت و عملکردی را که برای آن طراحی شده، ارائه می‌دهد؟»
اگر پاسخ این سؤال منفی است، حتی اگر کفش از نظر ظاهری هنوز قابل استفاده به نظر برسد، زمان آن رسیده که گزینه تعویض را جدی بگیریم.
کفش ایمنی و کار
کفش مهندسی ایمنی
کفش پرسنلی